خوب پس از تاخیرهای فراوان دوباره برگشتم تا وبلاگ را یکبار دیگه به روز کنم. چند روزی از برگزاری و تمام شدن مسابقات گذشته و من متاسفانه فرصت نکرده بودم تا به وبلاگ سری بزنم. از همه دوستان ممنونم که آمدند و نظر دادن و ما را با نظرهای خوبشان پشتیبانی کردند. خبر ها را که حتما خانده اید. نتایج مشخص شده و جایزه ها تقسیم و خوب البته همانطور که انتظار میرفت ما نتوانستیم به جایگاه خیلی خوبی دست پیدا کنیم. تیم ما بعد از فراز و نشیب های فراوان توانست مقام چهاردهم را در بین 25 تیم کسب کند. البته شاید در نگاه اول نتیجه چندان خوب نباشه اما راستش را بخواهید انتظار معجزه نداشتیم و معجزه هم ندیدیم. بضاعت تیم ما اگر چه کم نبود اما شاید در مقایسه با انبوه تیم های صاحب نام و با تجربه ای که در مسابقات شرکت کردند کافی هم نبود. به هر حال، مسابقه به خودی خود فرصت بسیار خوبی بود برای ما، برای حظور و البته برای کسب تجربه برای میدان های دیگر.

همانطور که فهمیدید تیم سوئد2 در نهایت توانست مقام اول را با فاصله زیادی کسب کند و جایزه 5000 دلاری را هم به خودش اختصاص دهد. البته کشور سوئد دارای دو تیم بود که آن یکی نتوانست به مقامی دست پیدا کند. نکته جالب اینجا بود که یکی از بچه های این تیم اهل نروژ بود اما نمی دانم چطور حاظر شده بود بیاید و زیر پرچم سوئد مسابقه دهد! تیم سوئد می توانم به جرات بگویم که از ساکت ترین و آرام ترین تیم های حاظر در مسابقات بود. به نظر من که حتی اگر برنده جایزه اول نمی شدند باید جام اخلاق را می گرفتند. اما متاسفانه مسابقات جام اخلاق نداشت و از آن طرف خوشبختانه این تیم توانست مقام اول را کسب کند. در رتبه های بعدی هم به ترتیب تیم های روسیه و تیم آمریکا 1قرار گرفتند. کشور آمریکا هم مثل سوئد دارای دو تیم بود. به غیر از این دو کشور تنها کشور دو تیمه دیگر چین بود که به نظر من با توجه به جمعیتش جا داشت که تا 10 تیم هم داشته باشد! و اما روسیه به عنوان تیم دوم از شلوغ ترین و پر سروصدا ترین تیم ها بود. به قدری سر و صدا و بالا و پایین پریدن از این تیم دیدیم که واقعا کلافه شدیم. این تیم در پایان امتیاز مساوی با آمریکا را کسب کرد اما به دلیلا قوانین موجود در مسابقه که می گفت اگر دو تیم در امتیاز ها مساوی شوند امتیاز بیشتر در 3DMark06 برنده را مشخص میکند، تیم روسیه به دلیل کسب امتیاز بالاتر در 3DMark06 توانست رتبه دوم را به خود اختصاص دهد. در انتها نیز، تیم آمریکا1 علیرقم تساوی با تیم روسیه مقام سوم را ازآن خود کرد و جایزه 1000 دلاری را گرفت. می توان گفت تیم آمریکا هم یکی از آن تیم های کم سر و صدا و بی حاشیه بود که آرام آمد و کار خود را کرد و آرام هم رفت.

و اما مسابقه. در کل همه از سیستم های خنک کننده دست سازی استفاده می کردند که توسط خودشان طراحی شده بود. سیستم ها رنگ و وارنگ و در اندازه های مختلف بودند. تقریبا همه از 3 قطعه خنک کننده استنفاده می کردند. یک بلوک برای پردازنده و دو بلوک برای دو کارت گرافیکی در پیکره بندی CrossFire دیدن این صحنه ها و این همه نوآوری از طرف کسانی که فقط به دلیل علاقه و با پول خودشان این همه کار کرده بودند واقعا عالی بود. از سوی دیگر جو دوستانه ای که در مسابقات وجود داشت بی نظیر بود. در کل من نه حرفی از سیاست شنیدم و نه بحثی راجب به ملیت. هرچه بود دوستی بود و کمک. جای شما خالی یکی از چیزهایی که ما خیلی فکرش را نکرده بودیم رطوبت بی نهایت زیاد جزیره تایوان بود. این کشور از نظر رطوبت هوا یک چیزی است در مایه های شمال خودمان آن هم در وسط گرمای تابستان. هوای بی نهایت شرجی است و البته گرم. راستش در تهران ما زیاد با مشکل رطوبت مواجه نبودیم به همین دلیل هم تجارب ما برای مقابله با رطوبت در حد یک عایق کاری معمولی بود. اما آنجا رطوبت یک واقعیت وحشتناک در هنگام کار با نیتروژن مایع است. تمام زندگی شما در تایپه یخ می زند، فقط کافی است که کمی نیتروژن مایع روی آن بریزید. راستی داشتم از دوستی و رفاقت می گفتم که یک دفعه رفتم سر رطوبت. اما راستش این دوتا چندان هم بی ربط نبودند. باورتان نمی شود، حتی در گرماگرم مسابقه هم که همه به شدت درگیر هستند و سعی می کنند چپ و راست رکورد بشکنند، تیم های حاظر تا توانستند به ما کمک کردند. از هندی ها گرفته تا روس ها و همینطور بقیه که ما را حسابی راهنمایی کردند. مثلا هندی ها یادمان دادند که گریس را چطور و کجا های مادربرد بمالیم که بهتر عایق شود و یا روس ها با مشعلی که آورده بودند کمکمان کردند تا یخ های روی مادربرد را آب کنیم. من که تعجب کرده بودم! مگر اینجا میدان مسابقه نبود؟ مگر همه نمی خواستند دیگران را از میدان به در کنند؟ پس این همه کمک و رفاقت از کجا می آمد؟ واقعا اگر همه کارهای دنیا حتی رقابت ها و چشم هم چشمی هایش مثل مسابقات اورکلاکینگ باشد دنیا گلستان خواهد شد. چیزی که خیلی بیشتر از اورکلاک، اورکلاکینگ، سخت افزار، رقابت، مسابقه و همه این چیزهایی که برایش جمع شده بودیم به چشم من آمد رفاقت بود و دوستی و مثل هم بودن. تا عمر دارم یادم نخواهد رفت. فقط می توانم بگویم بی نظیر بود، بی نظیر!!!

و اما در مسابقات آزاد اوضاع کمی فرق می کرد. هر کسی با قطعات خودش آمده بود و هدف هم شکستن رکوردهایی بود که در وب سایت hwbot ثبت شده بودند. در این قسمت هم باز آمریکایی ها درخشیدند و این بار تیم دوم آن ها توانست رتبه اول را کسب کند و جایزه 3000 دالاری را از آن خود کند. البته در این بخش با این که نام آزاد را یدک می کیشد، قوانینی هم وجود داشت. دوتا از قوانین که شاید تو ذوق خیلی ها زد و جلوی خیلی ازنقشه های آن ها را گرفت، این ها بودند: شرکت کنندگان حتما باید از مادربردها و یا کارت های گرافیکی ساخت شرکت گیگابایت استفاده می کردند و البته همچنین شرکت کنندگان موظف به استفاده از پلاتفورم اینتل بودند. این مساله باعث می شد که امکان استفاده از پیکره بندی SLI کلا از میان برود. چون گیگابایت هیچ مادربردی بر پایه پلاتفورم اینتل که بتواند این پیکره بندی را بر روی آن اعمال کرد تولاید نکرده بود و به همین دلیل یکی از مهمترین پلاتفورم ها از این مسابقات حذف شده بودند. البته همه این قوانی از مدت ها قبل به اطلاع شرکت کنندگان رسیده بود و آن ها حدود یک ماه پیش از آن لیست قطعات خود را فرستاده بودند تا توسط داورها تایید شود. برای همین همه با دید باز پا به مسابقه آزاد گذاشتند. تیم ایران در این بخش تقریبا از همان قطعات بخش اول استفاده کرد. گیگابایت یک امتیاز ویژه برای تیم ما در نظر گرفت و اجازه داد از تجهیزات بخش اول یعنی مسابقه اورکلاک P45 استفاده کنیم. البته ما قطعات خودمان را هم به همراه برده بودیم اما راستش به بعضی از آن ها اصلا نیازی نشد. در کل ما در آن بخش از پردازنده E8500 برای آزمایش ها استفاده کردیم. همانطور که میدانید، Intel Core2 Duo E8500 یکی از بهترین پردازنده ها برای اورکلاک است. اما خوب همانطور که حدس مسزدیم در این بخش هم نتوانستیم رکوردی بشکنیم. یکی از واقعیت های خیلی تلخی که در باره اورکلاک وجود دارد این است که اورکلاک بی نهایت به شانس وابسته است. شما ممکن است دو سیستم کاملا مانند هم داشته باشید اما یکی از ان هاب ه راحتی و تا حد زیادی اورکلاک شود اما آن یکی نه! خوب من فکر می کنم بهتر است برخی از ناکامی هایمان را هم به گردن شانس بیاندازیم، همانطور که بسیاری از دیگر تیم ها انداختند و همانطور که خیلی بیشترشان به خاطر همین شانس بد ناکام شدند، درست مثل ما!

به عنوان اختتامیه هم می خواستم نتایج را بگذارم اما دیدم راستش هم اینکه می توانید آن ها را در وب سایت www.gooc2008.com پیدا کنید. خیلی مرتب تر و خوشگل تر و خوب دوباره کاری کردن خیلی کار عاقلانه ای نیست و هم از طرف دیگر چند روزی از مسابقه گذشته و شاید آن هیجان قبل وجود نداشته باشد در باره نتایج. گفتم چیزهایی را بگویم که شاید دانستنش برای شمایی که کنار گود نشسته بودید جذاب تر باشد.

در نهایت، این دوره هم با همه خوبی و بدی هایش گذشت، و ما هم هرچه بخواهیم بهانه عدم تجربه و بد شانسی بیاوریم باز هم نمی توانیم از مسئولیتی که داشتیم شانه خالی کنیم. پس بهتر است بر خلاف بقیه تیم های کشورمان، مرثیه گویی را کنار بگذاریم و خودمان را برای دوره های بعد آماده کنیم. چه دوست داشته باشیم و چه نه، از این مسابقات تنها توشه ای از تجربه مانده است که شاید آن هایی که تازه قدم در راه می گذارند بتوانند به آن نگاهی بیاندازند و بهره ای بگیرند.

راستی، وبلاگ ما هنوز زنده است و نفس می کشد، می خواهیم حفظش کنیم، دوست داریم با کمک شما ادامه بدهیم و می دانم طی این مدت آنقدر دوست های خوب پیدا کرده ایم که حداقل از نظر فکری پشتیبانیمان کنند. دست به سویتان دراز کرده ایم منتظریم تا دست های گرمتان را بفشاریم.